Świetlice w gminie Daleszyce

Świetlica w Widełkach

Pracownik: Ewelina Sikora – instruktor ds. animacji kultury

świetlica widełki

Godziny Otwarcia:
Wtorek – Sobota – 13:00 – 19:00

Od 2011 roku w Widełkach istnieje świetlica Miejsko Gminnego Ośrodka Kultury. Budynek o łącznej powierzchni użytkowej 90,25 m2 posiada dostęp do Internetu, sprzęt multimedialny i sportowy (stół do tenisa, piłkarzyki) oraz gry świetlicowe. Obok świetlicy znajduje się plac zabaw dla dzieci.

HISTORIA MIEJSCOWOŚCI

Miejscowość Widełki położona jest w Gminie Daleszyce, w powiecie kieleckim, województwie świętokrzyskim. Jest jednym z 18 sołectw wyodrębnionych w podziale administracyjnym. W 1591 roku funkcjonowała tu huta szkła, która działała przez kilkadziesiąt lat. Obecnie jedną z atrakcji wsi jest drewniana kapliczka, wciąż jednak zbyt nowa by traktować ją jak zabytek.
Według Mapy Galicji Zachodniej, rozrzucona zabudowa wiejska stała przy rozwidleniu drogi do Makoszyna. Na południu schodziły się one w jedną prowadzącą w stronę Brzezinek, w rozwidleniu dróg najpewniej stała karczma. Kilka budynków wysuniętych na północny-wschód określano jako Wujecki.
Najciekawsze okolice Widełek to „Rezerwat Zamczysko”, gdzie oprócz cennych obiektów przyrodniczych, znajduje się obiekt religijnego kultu z czasów pogańskich (ok. II p.n.e.), z którego doskonale widoczny jest szczyt Łyśca (Św. Krzyż).
Drugi zabytek archeologiczny znajduje się na wschód od Widełek, na Górze Zamczysko. Znajdują się tu znikome resztki obiektu o charakterze militarnym, o czym świadczą odkryte w pobliżu znaleziska: m.in. bełt od kuszy oraz sprzączki od zbroi.
Zdaniem Danuty Kopertowskiej nazwa miejscowości Widełki wywodzi się od rozwidlenia rzeki Łukawki.

Świetlica Wiejska w Niwach

Pracownik: Agnieszka Jaroń – instruktor ds. animacji kultury.

świetlica Niwy

Godziny otwarcia:
Wtorek – 12:00 – 19:00
Środa – 8:00 – 15:00
Czwartek – praca w terenie
Piątek – 12:00 – 20:00
Sobota – 12:00 – 17:00

Od 2012 roku na terenie miejscowości funkcjonuje świetlica Miejsko Gminnego Ośrodka Kultury.
Obiekt posiada łączną powierzchnię użytkową powyżej 138m2. Głównym pomieszczeniem zlokalizowanym w budynku jest sala świetlicowa, ponadto znajdują się w nim: sala komputerowa, pokój socjalny oraz toalety w tym jedna dla osób niepełnosprawnych. Świetlica posiada dostęp do Internetu, 6 stanowisk komputerowych, kącik biblioteczny. Posiada także sprzęt sportowy (stół do tenisa, piłkarzyki) oraz gry świetlicowe. Obok świetlicy znajduje się plac zabaw dla dzieci.

HISTORIA MIEJSCOWOŚCI
Miejscowość Niwy położona jest w Gminie Daleszyce, w powiecie kieleckim, województwie świętokrzyskim.
Nazwa miejscowości pochodzi od słowa niwa (z łac. pole, łan ziemi, wielkie pole). Niegdyś osada hutnicza, położona 3 km. od Daleszyc. W obecnej chwili wieś liczy 953 mieszkańców.
       Sołectwo Niwy to głównie zabudowa rozproszona, lokalizowana na długich dojazdach do głównej drogi wojewódzkiej Nr 764 Kielce – Raków – Staszów – Połaniec. Widoczne lokalne rozproszenie zabudowy jest w przewadze efektem historycznych procesów osiedleńczych, wzmożonych w XIX wieku i pierwszej połowie XX wieku w wyniku przeprowadzonych parcelacji majątków. Dawne wsie stały się niegdyś małymi przysiółkami, inne uzyskały zwiększone skupienie i połączyły się (Niwy Daleszyckie, Niwy i Trupienie).
     W 1987r. utworzono pomnik przyrody nieożywionej – rumowisko skalne piaskowców kwarcytowych dewonu dolnego (typu małego gołoborza) na terenie Góry Września. W 1994r. na południowo – zachodnim zboczu Ostrej Górki utworzono zespół przyrodniczo – krajobrazowy pod nazwą „Ostra Górka”. Ochroną konserwatorską objęte są również obiekty geologiczne mające ważne znaczenie naukowe i dydaktyczne.         
Istotną część obszaru miejscowości zajmują duże kompleksy leśne (ok. 50 % jego powierzchni). Do podstawowych zespołów leśnych należy las mieszany wyżynny, las świeży wyżynny, bór świeży i bór mieszany. W drzewostanach dominuje sosna i jodła z domieszką olchy, dębu, buka i brzozy.
Przez miejscowość przebiega szlak turystyczny – niebieski (12 km.) oraz ścieżka dydaktyczna Cisów – Góra Września – Niwy – Daleszyce.
   Przy drodze wojewódzkiej w miejscowości Niwy znajduje się ujęcie komunalne wody i pracuje w oparciu o dwie studnie . Na zbiorniku znajduje się hydrofornia, z którego w wodę zaopatrują się sołectwa tj. Daleszyce, Niwy, Danków Wójtostwo, Kranów, Brzechów, Niestachów, Smyków, i Sieraków. Gmina Daleszyce zasilana jest w energię elektryczną z istniejącej rozdzielni sieciowej, która znajduje się w miejscowości Niwy.
     Perełką miejscowości Niwy i gminy Daleszyce jest rezerwat przyrody „Białe Ługi” utworzony w 1959r. o powierzchni 484 ha z sołectwem Cisów. Został utworzony dla ochrony rozległego naturalnego kompleksu śródleśnych torfowisk, roślinności bagiennej, mchów z licznymi gatunkami roślin chronionych i rzadkich o znaczeniu priorytetowym w Unii Europejskiej. Rezerwat „Białe Ługi” nazywany jest przez mieszkańców Trupieniem. Dlatego, że po pierwsze wypływa z niego rzeka o nazwie Trupień o bardzo czystej jakości wody, a po drugie z tymi bagnami wiąże się kilka legend i opowieści. Jedna z nich opowiada o żołnierzach austriackich z czasów zaboru austriackiego, którzy w czasie I wojny światowej  przeprawiając się w nocy przez teren dzisiejszego rezerwatu utonęli razem z końmi i armatami.
Niwy bezpośrednio nie łączą się z żadną miejscowością. Miejscowość stanowi enklawę leśną.

Świetlica Wiejska w Trzemosnej

Pracownik: Agata Smutek – instruktor ds. animacji kultury.

świetlica trzemosna

Godziny otwarcia:
Wtorek – Sobota od godz. 13:00 – 19:00

Od 2010 roku na terenie miejscowości funkcjonuje świetlica Miejsko Gminnego Ośrodka Kultury.
Obiekt posiada łączną powierzchnię użytkową powyżej 220m2.
Na parterze jest sala świetlicowa, pomieszczenia socjalne, toalety w tym jedna dla niepełnosprawnych, sala komputerowa z 6 stanowiskami i dostępem do Internetu, kącik malucha, sprzęt nagłaśniający oraz sprzęt multimedialny. Posiada także sprzęt sportowy (stół do tenisa, piłkarzyki) oraz gry świetlicowe.
Na piętrze znajduje 6 pomieszczeń o łącznej powierzchni 80 m2, 2 łazienki z prysznicami. Obecnie od 2014r. funkcjonuje tam Biuro LGD „BIAŁE ŁUGI’.

HISTORIA MIEJSCOWOŚCI
Trzemosna to osada hutnicza powstała w XIX wieku. Wówczas była to polana otoczona lasami, na której znajdowało się sześć domów. Głównym zajęciem mieszkańców była produkcja węgla drzewnego na potrzeby pobliskiej huty żelaza w Wojciechowie.
Aktualnie jest to już znacznie większa miejscowość, jednak pod względem liczby mieszkańców zajmuje końcowe miejsce w gminie.
Jedyna droga jaka prowadzi do miejscowości wiedzie przez malowniczy Park Cisowsko-Orłowiński. W połowie swej długości pomiędzy Borkowem a Trzemosną krzyżuje się z dawnym gościńcem aktualnie zapomnianym, a będącym w przeszłości jedyną drogą pomiędzy Daleszycami a Chmielnikiem, w dawnej przeszłości pomiędzy Świętym Krzyżem a Wiślicą.
Od strony wschodniej rozciąga się torfowisko z rzadkimi gatunkami roślin (m.in. storczyki, wełnianka, rosiczka) oraz ptaków (bocian czarny), dobrze znane jako „Białe Ługi”. Jest to obszar bardzo cenny pod względem przyrodniczym. Występują tu torfowiska i specyficzna roślinność. Stąd już bardzo blisko w kierunku południowym do góry Kamień – wzniesienia górującego nad innymi w tej okolicy, aktualnie jest tu wieża obserwacyjna.
Od strony zachodniej w kierunku dawnej miejscowości Wojciechów na terenie nazywanym przez mieszkańców „Zimną Wodą” do dziś znajdują się dawne szyby wydobywcze rudy żelaza. W Wojciechowie była odlewnia rud żelaza, a z okolic Trzemosnej dostarczano tego surowca.
Bezspornym atutem miejscowości jest cisza, spokój, duży zasób darów lasu: jagód, malin, jeżyn, grzybów, czystego powietrza oraz gościnni mieszkańcy.

Świetlica Wiejska w Cisowie

Pracownik: Marta Zapart – instruktor ds. animacji kultury

Godziny otwarcia:
Wtorek – Sobota – 12:00 – 18:00

Od 2007 roku w miejscowości działa świetlica Miejsko Gminnego Ośrodka Kultury. Budynek posiada dostęp do Internetu, 6 stanowisk komputerowych. Wyposażony jest w sprzęt sportowy (stół do tenisa, piłkarzyki) oraz audiowizualny. Obok świetlicy znajduje się plac zabaw dla dzieci.

HISTORIA MIEJSCOWOŚCI
Wieś Cisów jest położona w malowniczej dolinie Cisowskiego-Orłowińskiego Parku Krajobrazowego, nieopodal drogi z Kielc do Rakowa. Z trzech stron otaczają ją stoki góry Włochy, Małzna, Stołowa i Grzebień. Na terenie zwanym Zadedworze znajdował się zespół dworski, z którego pozostały nierozpoznane resztki w obecnej zabudowie. W sąsiedztwie miejscowości znajduje się rezerwat przyrody „Cisów” im. prof. Z. Czubińskiego”.
Data powstania wsi nie jest znana, być może miała związek z lokacją miasta Daleszyce, jak i obiektem warownym na stanowisku archeologicznym Zamczyskow w 1529 r. we wsi biskupiej, której nazwę zapisano jako Czissow. Pierwsza wzmianka o lasach cisowskich pochodzi z aktu lokacji Daleszyc z 1570 r. W 1701 r. właścicielem wsi był Dębowski, synowiec Jana Chryzostoma Paska, którego rodzice posiadali w 1660r. nieodległe Bieliny. Pisarz, który przebywał tu pod koniec życia uwiecznił Cisów w swoich „Pamiętnikach”.
Według autorów Słownika Geograficznego dobra rządowe Ekonomia Cisów w XIX w. składały się ze wsi Cisów z folwarkiem i gruntów w Bielinach, z osadami karczmarskimi, stawami w Smykowie i Gomułkach, z gruntami Przykopki, wsi i folwarku Wójtostwo, wsi folwarku w Makoszynie, Wójtostwa i folwarku w Widełkach, młyna Igielno, pustkowia Wymysłów, młyna Łukawa, wsi Daleszyc z folwarkiem, wsi i folwarku Danków.
Pierwotnie wieś znajdowała się w parafii daleszyckiej. Budowę kościoła rozpoczęto w 1770 r., a ukończono w 1816 r. Konsekracji dokonano w 1817 r. przez biskupa Wojciecha Górskiego. Parafia ta niewielka, obejmująca Cisów, Łukawę i Wymysłów, powstała zapewne w związku z istnieniem tzw. klucza cisowskiego, którego siedzibę w formie rezydencji dostrzec można w zachodniej części wsi na mapie z XIX w. W kościele znajduje się posążek diabła z którym związanych jest kilka legend.
Legenda o Czchowskim Diable opowiada o zamierzchłych czasach w małej wiosce Cisów znajdującej się wśród przepięknych świętokrzyskich borów, która przyciągała swym urokiem wielu możnych panów z Krakowa, którzy polowali tu na zwierzynę. Wraz z nimi przyjeżdżało też duchowieństwo, a wśród nich krakowscy biskupi. Mieli oni problem z odprawianiem mszy świętej, ponieważ najbliższy kościół był z jednej strony w Rakowie, a z drugiej strony w Daleszycach. Dlatego też postanowili ze swej fundacji wybudować mały kościółek, który stoi po dziś dzień.
Legenda mówi, że podczas budowy kościoła wystąpił problem bowiem „złemu aniołowi” miejsce to, z niewiadomych przyczyn nie odpowiadało. Tak też, to, co murarze wybudowali w dzień, w nocy diabeł obracał w gruzy. Postanowiono, więc postawić straż, ale pomimo tego mury były w nocy burzone. Po naradzie postanowiono przenieść budowę na inne miejsce o kilkadziesiąt metrów wyżej. Dopiero tam spokojnie i bez przeszkód dokończono budowę. Na pamiątkę tych wydarzeń postanowiono umieścić obok ołtarza figurę diabła, która znajduje się tu po dziś dzień.
Z cisowskim diabłem wiążą się różne dziwne historie. Jedna z nich mówi, że podczas malowania kościoła jeden z malarzy pomalował diabłu ogon. Od tego dnia nachodził malarza, co noc. Po pewnym czasie dowcipniś zrozumiał, co jest przyczyną nocnych strachów, poszedł do kościoła i zmył farbę z ogona. Od tego momentu „artysta” odzyskał spokój.
Inna opowiada o proboszczu, który stwierdził, że diabeł nie powinien znajdować się w kościele wśród świętych figur. Kazał usunąć go ze świątyni i umieścił tymczasowo na plebani. Od tego czasu w mieszkaniu księdza zaczęły się dziać dziwne, niewytłumaczalne rzeczy. Po pewnym czasie proboszcz postanowił, że diabeł wróci na swoje miejsce.
Wieś znana jest również z tradycji patriotycznych w okresie powstania styczniowego mieli tu obóz powstańcy gen. Mariana Langiewicza i Józefa Hauke-Bosaka oraz płk. Dionizego Czchowskiego i Karola Kality- Rębajły.
W czasie II wojny światowej kościół był ośrodkiem modlitewnych spotkań, jak również miejscem schronienia dla partyzanckich oddziałów AK. W latach 1943-44 na zboczu pobliskiej Góry Stołowej obozował oddział płk. Mariana Sołtysiaka ps. „Barabasz”. W czerwcu 1996 r. wmurowano i poświęcono w kruchcie kościoła tablicę w hołdzie „Barabaszowi”.